Let op! U belegt buiten AFM-toezicht. Geen vergunningplicht voor deze activiteit. nadenk icon

De focus op inflatie is een zinloze (misschien wel gevaarlijke) exercitie geworden

 

De nieuwe inflatiestrategie van de Amerikaanse Fed (waarbij inflatie voortaan ook best een periode boven de 2%-doelstelling mag liggen, omdat er naar een gemiddelde over langere tijd wordt gekeken) heeft de afgelopen weken al veel inkt doen vloeien.

 

Daarbij is de boodschap van de overige centrale banken vergelijkbaar: de rente zo lang mogelijk laag houden om de inflatie ooit weer op peil te krijgen. Toch schittert elke discussie over de vraag of het streven naar een bepaalde inflatievoet wel zo verstandig is door afwezigheid.

Van inflatie naar deflatie

De Reserve Bank of New Zealand was in 1990 de eerste centrale bank ter wereld die inflatie als een officiële doelstelling in haar monetaire takenpakket opnam. Die strategie werd snel genoeg gevolgd door andere centrale bankiers. Zij maakten zich toen eveneens zorgen over de in de jaren daarvoor te hoog opgelopen inflatie.

Sinds de eeuwwisseling vechten centrale banken wereldwijd echter vooral tegen deflatoire krachten. Zonder al te veel succes, mag wel worden gesteld. Door de opkomst van mondialisering, robotisering en digitalisering blijkt het namelijk steeds moeilijker te worden om (loon)inflatie kunstmatig aan te wakkeren. Zo is er door de drukkende prijswerking van online verkopen van goedkoop geproduceerde producten uit China en andere Aziatische landen vooral sprake van geïmporteerde, en dus externe, deflatie. Die kan niet zo één, twee drie met intern monetair beleid worden bestreden.

Andere gevolgen

In plaats van het opstuwen van inflatie heeft de ultraverruimende politiek van centrale banken ertoe geleid dat de prijzen van zo’n beetje alle financiële assets naar buitenproportionele hoogtes zijn gestegen. Of je nu aandelen, obligaties, vastgoed of een edelmetaal als goud neemt: er zijn maar weinig beleggingscategorieën die er de afgelopen tijd geen flinke steun van ondervonden. En dat terwijl de staat van de onderliggende economie dit jaar door corona tegelijkertijd zo verslechterde.

Natuurlijk treft centrale banken geen blaam voor de corona-uitbraak dit jaar. Maar wat ze wel kwalijk kan worden genomen is de labiele economische gesteldheid van de wereld toen de pandemie toesloeg. Vooral die van bedrijven. Door de al lange tijd heersende lage renteomgeving was er bij veel ondernemingen toen al sprake van een enorme hefboomwerking (het fenomeen waarbij het rendement op het totale vermogen groeit door financiering met – goedkoop – vreemd vermogen).

Doordat sinds het begin van de coronacrisis de rentes nog verder onder druk zijn komen te staan – niet op de laatste plaats door de enorme (extra) obligatieopkoopprogramma’s van centrale banken en de inverse relatie tussen obligatiekoers en -rente – is die financiële hefboom alleen maar groter geworden en lopen de bedrijfsschulden steeds hoger op.

Niet de eerste keer

Kortom, in hun streven naar hogere inflatie hebben centrale banken de rentevoeten zo laag gezet dat een kredietzeepbel van ongekende proporties in de maak lijkt. En dat zou niet de eerste keer zijn; de afgelopen decennia was er zowel voorafgaand aan de internetzeepbel als aan de wereldwijde financiële crisis sprake van een snelle, forse stijging van de schuld/BBP-ratio. Iets dat nu weer het geval is, wat in een van de meest zwarte scenario’s zou kunnen leiden tot een vorm van schulddeflatie die al wat langer geleden, tijdens de grote depressie van de jaren dertig in de vorige eeuw, voor zoveel ellende zorgde.

En anders? Wie weet bijt inflatie wel zo hard terug, dat de prijzen van bijna alle beleggingscategorieën crashen (goud als dé inflatiehedge dan wel uitgezonderd) en we als gevolg dáárvan in een langdurige crisis terecht komen.

Links- of rechtsom heeft de focus van centrale banken op inflatie de wereldeconomische toekomst er op zijn zachtst gezegd niet rooskleuriger op gemaakt…

 


De informatie op deze pagina is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als een individuele aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De beloning van Hein Praats staat/stond/zal niet direct of indirect in relatie (staan) met zijn specifieke aanbevelingen of standpunten. Ondanks het feit dat Topfund alle zorgvuldigheid in acht neemt bij het samenstellen en onderhouden van deze pagina's, en daarbij gebruik maakt van bronnen die betrouwbaar geacht worden, kan Topfund niet instaan voor de juistheid, volledigheid en actualiteit van de geboden informatie. Indien u zonder verificatie of advies gebruikmaakt van de verstrekte informatie, doet u dat voor eigen rekening en risico. Aan de informatie op deze pagina's kunnen geen rechten worden ontleend. Beleggen brengt risico’s met zich mee. Uw inleg kan minder waard worden.