Let op! U belegt buiten AFM-toezicht. Geen vergunning- en prospectusplicht voor deze activiteit. nadenk icon

Aanjagen economie levert ‘gewone’ werknemers weinig extra centen op

Het is in de VS, ook binnen de regering-Biden, een veelgehoorde opvatting dat (over)stimulering van de arbeidsmarkt zowel de werkgelegenheid als de lonen verhoogt. Toch klinkt dat mooier dan het in werkelijkheid is.

 

 

Het idee dat een krappe arbeidsmarkt leidt tot minder werklozen én hogere lonen stoelt onder meer op een theorie van de Amerikaanse econoom Robert Lucas Jr. die in 1995 de Nobelprijs ontving voor het ontwikkelen van de ‘Theory of Rational Expectations’.

Lucas Jr…

Lucas Jr. ging er daarbij vanuit dat als de centrale bank de geldhoeveelheid verhoogt en de prijsinflatie omhoog stuwt, mensen over het algemeen meer gaan werken, of hun bedrijven sneller willen uitbreiden, omdat ze denken dat er in de nabije toekomst sprake zal zijn van een reële en blijvende toename in de vraag naar hun producten en/of diensten. Ondanks dat dit theoretisch misschien best logisch kan klinken, is later uit empirisch onderzoek echter gebleken dat dergelijke gedragseffecten doorgaans niet heel groot waren.

…of Keynes

Een andere theorie die – zowel empirisch als in de huidige praktijk – meer hout lijkt te snijden, is gebaseerd op het Keynesiaanse idee van geldillusie. Daarbij komt het erop neer dat een centrale bank de werkgelegenheid kan doen toenemen door inflatie op te drijven. In de denkwijze van Keynes zullen bij gelijkblijvende nominale lonen, maar hogere prijsinflatie, de voor inflatie gecorrigeerde lonen dalen, waardoor bedrijven meer geld overhouden om meer werknemers aan te nemen.

Atypisch

Toch zit in die gedachtegang wel een atypisch element besloten, want waar vaak wordt geredeneerd dat meer vraag en minder aanbod van iets – toenemende krapte dus – leidt tot een hogere marktprijs, gaat die vlieger in dit geval niet op. De werkgelegenheid wordt weliswaar gestimuleerd, waardoor een krappere arbeidsmarkt ontstaat, maar resulteert volgens Keynes dus níet in hogere reële lonen. Anders gezegd: als het idee om de economie aan te jagen is om via het stimuleren van de arbeidsmarkt het loon van werknemers te verhogen, dan zal deze aanpak niet helpen. Op basis van het Keynesiaanse model worden werkgelegenheidsproblemen namelijk juist opgelost door de reële lonen te verlágen in plaats van te verhogen.

Doorwerking?

Een laatste veelgehoorde tactiek om hogere lonen te bewerkstellingen door de arbeidsmarkt te stimuleren, beroept zich op het idee van de toenemende schaalopbrengsten. Daarmee wordt bedoeld dat het geven van een impuls aan een deel van de economie gunstige doorwerkingen heeft naar andere delen van de economie, waardoor de economie als geheel steeds meer zal groeien en lonen over de gehele linie op den duur automatisch mee omhoog zullen worden getrokken.

Toch zitten ook aan deze redenering haken en ogen, vooral in de huidige omstandigheden waarin veel sectoren nog in meer of mindere mate te kampen hebben met de gevolgen van de nog altijd geldende vele lockdownmaatregelen. Want, zelfs met een inmiddels gedeeltelijk gevaccineerde bevolking, zijn de meeropbrengsten en winsten in één bepaalde sector niet vanzelfsprekend ook een stimulans voor andere, meer noodlijdende, sectoren van de economie. Het feit dat ik als columnist nog steeds mijn boterham kan verdienen, betekent niet per definitie dat ik voor de meivakantie dan ook maar een vlucht richting Corsica ga boeken, sterker nog: er heerst voor die periode nog steeds een negatief reisadvies voor het buitenland.

‘Wishfull thinking’ niet genoeg

Met het Keynesiaanse model als meest plausibele theorie ten aanzien van de gevolgen van economische stimuleringsmaatregelen, hebben we het dus over een scenario dat niet tot een loonsverhoging van de meeste werknemers zal leiden, aangezien hun reële lonen, zoals eerder uiteen gezet, zullen dalen in plaats van stijgen.

Daarmee klinkt het ‘aanjagen van de economie en daarmee zowel de werkgelegenheid als de lonen opkrikken’ politiek mooier dan dat het – vooral voor de arbeidersklasse – is, want betere resultaten wensen en deze in aanlokkelijke leuzen verpakken, is niet voldoende om ze ook daadwerkelijk te laten uitkomen.

 


De informatie op deze pagina is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als een individuele aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De beloning van Hein Praats staat/stond/zal niet direct of indirect in relatie (staan) met zijn specifieke aanbevelingen of standpunten. Ondanks het feit dat Topfund alle zorgvuldigheid in acht neemt bij het samenstellen en onderhouden van deze pagina's, en daarbij gebruik maakt van bronnen die betrouwbaar geacht worden, kan Topfund niet instaan voor de juistheid, volledigheid en actualiteit van de geboden informatie . Indien u zonder verificatie of advies gebruikmaakt van de verstrekte informatie, doet u dat voor eigen rekening en risico . Aan de informatie op deze pagina's kunnen geen rechten worden ontleend. Beleggen brengt risico’s met zich mee. Uw inleg kan minder waard worden. 

Praats aan het woord...

Wekelijkse column van Hein Praats

Praats deelt kennis...

De (FX) Kennisbank

Contactgegevens

Langbroekerdijk A 26

3947 BH Langbroek

+31 (0)343 725 166

info@topfund.nl

Meer contact

Topfund B.V. is geregistreerd bij de Nederlandse Autoriteit Financiële Markten (AFM) als AIFM (Alternative Investment Fund Manager) conform het AIFMD-registratieregime van artikel 2:66a Wft (High Frequency Daytrading Fonds ID: 50023253 - Arbitrage Fonds ID: 50025086) en is aangesloten bij Euroclear/FundSettle, de Vereniging van Vermogensbeheerders & Adviseurs en AIMA (The Alternative Investment Management Association).

Legal Entity Identifier: 7245008TJ449HLE6PI36

Copyright © 2020 Topfund, alle rechten voorbehouden.